Boşluk

her kaybedişte,
kaybedilen şeyin boşluğunu doldurma telaşında,
elimizdeki ancak bir kurşun kalemdi;
“o”ların, “d”lerin, “b”lerin içini karaladık.
eksiği tamamladık.
olmadık şeylerle,
içimizdeki boşluğu doldurduk sandık.
ve hala o kurşun kalem,
bu kez “a”ları, “b”leri, “c”leri yazıyoruz
neyi tamamladığımızı bilmeden.
hep aynı telaş
aynı merak
aynı bekleyiş…

*Orhan Veli, “Ağacım” , (Varlık, 1.11.1937)

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s