Boşluk

her kaybedişte,
kaybedilen şeyin boşluğunu doldurma telaşında,
elimizdeki ancak bir kurşun kalemdi;
“o”ların, “d”lerin, “b”lerin içini karaladık.
eksiği tamamladık.
olmadık şeylerle,
içimizdeki boşluğu doldurduk sandık.
ve hala o kurşun kalem,
bu kez “a”ları, “b”leri, “c”leri yazıyoruz
neyi tamamladığımızı bilmeden.
hep aynı telaş
aynı merak
aynı bekleyiş…

*Orhan Veli, “Ağacım” , (Varlık, 1.11.1937)